Ταξιδεύοντας με την τέχνη

Πεμπτη 18 Σεμπτεβρίου 2008

Μια ιδιαίτερα ατμοσφαιρική μουσική εμπειρία είχαν όσοι παρακολούθησαν τη συναυλία του Πολωνού συνθέτη Zwigniew Preisner (Ζμπίγκνιου Πράισνερ) την περασμένη εβδομάδα στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Με μια ορχήστρα εξαιρετική  (Συμφωνική Βόλου) ο Preisner μοιράστηκε μαζί μας «Ησυχία, Νύχτα και Όνειρα», ένα έργο μοναδικής έμπνευσης και εσωτερικής έκφρασης. Στο δεύτερο μέρος μας παρέσυρε με τις άλλοτε μελαγχολικές και συνάμα ρομαντικές του μελωδίες, κι άλλοτε με δυναμικά εκφραστικά ξεσπάσματα σε ένα πλούσιο εικονοπλαστικό περιβάλλον  των γνωστών ταινιών για τις οποίες δημιούργησε αυθεντικά μουσικά κομμάτια και τραγούδια. Στο κοινό της παράστασης ήταν και η ίδια η μητέρα του συνθέτη που περήφανα ανέφερε στο τέλος της συναυλίας.
Όταν τον ρώτησα τι είδους δυσκολίες μπορεί να συναντήσει ένας μουσικός που ασχολείται με τη δημιουργία κινηματογραφικής  μουσικής, ο Preisner αναφέρθηκε στη σημασία της καλής συνεργασίας με το σκηνοθέτη της ταινίας και του καλού σεναρίου. Το δύσκολο είναι όταν η ταινία ολοκληρώνεται και η αρχική ιδέα μπορεί να έχει πάρει διαφορετική μορφή στο τελικό αποτέλεσμα. Όσο για την ερώτησή μου ποια συμβουλή θα έδινε σε νέους συνθέτες που ασχολούνται με αυτό το είδος μουσικής,  ήταν ιδιαίτερα απαισιόδοξος, γιατί πιστεύει ότι στην πορεία το είδος αυτό θα εκλείψει, καθώς οι περισσότεροι δημιουργοί ταινιών ανακυκλώνουν υπάρχουσες μουσικές συνθέσεις που για ευκολία μπορούν να τις έχουν έτοιμες. Ο ίδιος είχε μια αντίστοιχη εμπειρία, όταν ένας μεγάλος σκηνοθέτης του ζήτησε να χρησιμοποιήσει τη μουσική από την ταινία «Δεκάλογος» του Κισλόφσκυ που είχε συνθέσει παλιότερα. Τότε ο Preisner τον ρώτησε γιατί δεν του ζητά να συνθέσει πρωτότυπη μουσική κι αυτός απάντησε για την ευκολία της έτοιμης λύσης. Σήμερα με τους υπολογιστές, τα εφφέ κλπ οι μουσικές των εμπορικών ταινιών είναι ίδιες κι αν τις άλλαζε κάποιος μεταξύ τους δεν θα υπήρχε καμιά διαφορά.   
Κλείνοντας το παρόν άρθρο παραθέτω τα ποιητικά λόγια μιας παλιότερης συνέντευξης αυτής της τόσο ευαίσθητης και συνειδητοποιημένης προσωπικότητας : «Θα μείνω αιώνιος εραστής της έμπνευσης και της αγάπης για τη δημιουργία. Η ζωή είναι πιο έξυπνη από εμάς και δημιουργεί καταστάσεις πιο ενδιαφέρουσες από αυτές που εμείς θα μπορούσαμε να επινοήσουμε.»

Την ερχόμενη Τετάρτη μια πολυσχιδής προσωπικότητα κάνει την εμφάνισή της στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για τη γερμανίδα Ute Lemper (Ούτε Λέμπερ) που στη δημιουργική της πορεία έχει προσφέρει σε πολλούς τομείς του καλλιτεχνικού κόσμου. Τραγουδίστρια, χορεύτρια, ηθοποιός, μουσικός, ζωγράφος και μοντέλο με αντίστοιχες σπουδές σε κάθε έναν από τους τομείς με τους οποίους έχει ασχοληθεί, δεν μπορεί παρά να εντυπωσιάσει με το πολύπλευρο ταλέντο της.
Στη Θεσσαλονίκη παρουσιάζεται με την μουσική της ιδιότητα σε ένα ρεπερτόριο που θα ταξιδέψει τους ακροατές της στην ατμόσφαιρα των καμπαρέ (γερμανικού και γαλλικού)  και των μιούζικαλ μέσα από ένα αφιέρωμα στην Μάρλεν Ντίτριχ και την Εντίθ Πιάφ. Η βερολινέζα δημιουργός και ερμηνεύτρια θα ακροβατήσει επιδέξια σε ονειρικά σκοινιά ανάμεσα σε τραγούδια των Μπρεχτ, Βάιλ, Μπρέλ, Φερέ, Μίτσελ, καθώς και δικά της έργα.
Όπως η ίδια έχει πει για τη συγκεκριμένη παράσταση : «Ξαναβρίσκω τον εαυτό μου μέσα από αυτές τις ιστορίες και ξαναχάνομαι κάπου στη μέση πάλι, "εκδίδοντας" τις προσωπικές, δικές μου πια αφηγήσεις του παρόντος και του παρελθόντος μου. Αυτός ήταν ο δικός μου τρόπος προσέγγισης!»
                    
Τραγούδι: Ute Lemper, Πιάνο: Vana Gierig, Μπάσο: Don Falzone, Κιθάρα: Mark Lambert, Nτραμς : Τodd Turkisher.
24.9.2008, 21.00, Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης 25ης Μαρτίου-Παραλία. Είσοδος : 30-80 Ευρώ. (2310-895800)



Περισσότερα

Πεμπτη 11 Σεμπτεβρίου 2008

Πεμπτη 11 Σεμπτεβρίου 2008

Μια μαγική μουσική εμπειρία αποτέλεσε η συναυλία της Kiri Te Kanawa που πραγματοποιήθηκε την περασμένη Δευτέρα στο Θέατρο Γης ως εναρκτήρια εκδήλωση των φετινών «Δημητρίων».    Η διάσημη σοπράνο γοήτευσε το κοινό με τη βαθειά μουσικότητα και ευαισθησία της στην ερμηνεία σπουδαίων ρόλων της πολύχρονης καριέρας της. Ανάμεσά τους και οι «Γάμοι του Φίγκαρο» που αποτέλεσαν την έναρξη της δυναμικής της παρουσίας στο χώρο του λυρικού τραγουδιού.  Μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος, ερμήνευσε μερικές ακόμα άριες και συγκίνησε το κοινό με ένα τραγούδι Μαορί από την παράδοση της φυλής από όπου κατάγεται.    Ο συνδυασμός της άρτιας τεχνικής και της τόσο πλούσιας αυτής φωνής με τις απίθανες εκφραστικές αποχρώσεις σε ένα υπέροχα επιλεγμένο ρεπερτόριο κατάφερε να κρατήσει το μεγάλο πλήθος θαυμαστών της σοπράνο σε απόλυτη ησυχία. Ένιωθε κανείς πως  όλοι κρατούσαν την αναπνοή τους για να μην χάσουν αυτή τη μαγική στιγμή.
   Η πραγματική ντίβα όμως είναι αυτή που σέβεται τους συνεργάτες και το κοινό της και αναγνωρίζει την αξία της παρουσίας τους. Έτσι και η κυρία Kanawa  ευχαριστούσε και παρουσίαζε διαρκώς μουσικούς και θαυμαστές. Μετά μάλιστα το τέλος της συναυλίας υπέγραψε αυτόγραφα με πολύ προσιτό και άμεσο τρόπο.
   Όπως πολύ εύστοχα είπε για την κορυφαία σοπράνο ο κύριος Κωστάλας που παρουσίασε τη συναυλία «δεν είναι εύκολο να είσαι τόσα χρόνια πρώτος και δεν είναι εύκολο να τραγουδάς, αλλά όταν κοιτάς αυτό που πάει πέρα από τις νότες, τότε μπορείς να είσαι πάντα μεγάλος».
   Ο μαέστρος Julian Reynolds έμοιαζε χορευτής - δημιουργός του δρόμου του φεγγαριού σε μια βραδιά που η λέξη ατμόσφαιρα βρήκε το νόημά της. Με την εξαιρετική δυναμική και ευαισθησία της διεύθυνσής του τα μέλη της Συμφωνικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης ήταν όχι μόνο θαυμάσιοι ερμηνευτές, αλλά και συνοδοιπόροι σε αυτό το μουσικό ταξίδι.


Ολοκληρώθηκε χθες το αφιέρωμα στον σύγχρονο ιταλικό κινηματογράφο που διοργάνωσαν τo Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και η Ιταλική Πρεσβεία στην Ελλάδα. Το αφιέρωμα με τίτλο «Ιταλία: Τα νέα καρέ. Κινηματογραφικές σημειώσεις για μια κοινωνία που αλλάζει», φιλοξενήθηκε στο Ολύμπιον 5-10 Σεπτεμβρίου. Στα πλαίσια του αφιερώματος προβλήθηκαν αξιόλογες ταινίες και η είσοδος ήταν ελεύθερη για το κοινό.
   Ανάμεσά τους ήταν και η ταινία του Daniele Luchetti «Ο αδερφός μου είναι μοναχοπαίδι» παραγωγής 2007, που περιγράφει μέσα από την ιστορία δύο αδερφών το βαθύ διχασμό της ιταλικής κοινωνίας στη διάρκεια των «μολυβένιων χρόνων» (τέλη ’60 με μέσα ’70).
   Σε μια οικογένεια της οποίας τα μέλη έχουν διαφορετικές πεποιθήσεις, ο καθένας αναζητά την ταυτότητά του και προσπαθεί να προσδιορίσει τη θέση του στο ταραγμένο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι της εποχής. Παρουσιάζοντας με αντικειμενική κριτική ματιά τις διάφορες ακραίες τάσεις, όπου ο εμφύλιος των πολιτικών αντιθέσεων φτάνει στους κόλπους της ίδιας της οικογένειας ο  Daniele Luchetti δίνει ένα λυτρωτικό φινάλε-πρόταση για μια κοινωνία όπου η βάση είναι ο άνθρωπος πέρα από κατεστημένα και συστήματα και η οικογένεια μπορεί και πάλι να ενωθεί.
   Έτσι έχουμε μία ιστορία τόσο ευαίσθητη, όσο και σκληρή που συνδυάζει το κωμικό με το δραματικό στοιχείο με τρόπο μοναδικό. Οι ερμηνείες εξαιρετικές, η φωτογραφία και η μουσική ατμοσφαιρικές, η σκηνοθεσία δυναμική και με έντονο προσωπικό στίγμα δημιουργίας. Είναι μια ταινία που αξίζει  να αναζητήσει κανείς στα μη εμπορικά ράφια των βιντεοκλάμπ.

Περισσότερα