Στις 19 Δεκεμβρίου 2025 είχα την τιμή να είμαι κεντρική ομιλήτρια στο πάνελ της πρώτης επίσημης παρουσίασης της ποιητικής συλλογής του δικηγόρου και λογοτέχνη κυρίου Αλέξιου Νταμοτσίδη με τίτλο "Λίκνισμα βιοτής" που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις Εκδόσεις "Αποστακτήριο". Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο Κέντρο Πολιτισμού "Χρήστος Τσακίρης" με συντονιστή τον εκπρόσωπο των Εκδόσεων και συγγραφέα κύριο Αλέξανδρο Ακριτίδη. Στο τέλος κλήθηκα να απαγγείλω το ομώνυμο ποίημα του βιβλίου.
Ακολουθεί η εισήγησή μου:
   Ο τίτλος του πρώτου ποιήματος «Χωρίς πολλές σκέψεις» λειτουργεί ως αφόρμηση ενός ποιητικά διατυπωμένου σχολίου για τις διαπροσωπικές σχέσεις που καταρρέουν, ένα σύγχρονο φαινόμενο που ο δημιουργός ορίζει ως «φρικτή μετάλλαξη». Από την πρώτη λοιπόν σελίδα μυούμαστε στον πολυσύνθετο κοινωνικά στοχοθετημένο προβληματισμό του ποιητή.
   Καταναλωτισμός, παγκοσμιοποίηση, αποπροσωποποίηση, μοναξιά συναντούν ένα φιλοσοφικό στοχασμό που οδηγεί σε απολογισμό ζωής, βιοτής, όπως αντηχεί και ο τίτλος του βιβλίου.
   Το λεξιλόγιο πλούσιο, η γραφή πυκνή με συμβολικά και εικονοπλαστικά στοιχεία. Λέξεις με πολυεπίπεδες ερμηνείες που κινδυνεύουν να εξαφανιστούν βρίσκουν την ακριβή τους θέση και κάνουν την ποίηση όχι εύπεπτη, όχι εμπορική, μα ουσιαστική, διαχρονική και προσβάσιμη μέσα από εύστοχες σημειώσεις στο υποσέλιδο.
   Ο ποιητής παίζει με τις λέξεις. Επαναλήψεις, αλλαγή προσώπου, φωνής, χρόνου, παράγωγα, σύνθετες λέξεις συγκρούονται και συνδιαλέγονται.
Παράδειγματα :
Στο ποίημα «Φρούτο ξενικό» διαβάζουμε... «Ψάχνεσαι, σε ψάχνουν, ψάχνεις.»
Στο ποίημα «παράθυρα» διαβάζουμε... «Βλέψεις, προβλέψεις...»
Στο ποίημα «Αδολεσχείς άνθρωποι» διαβάζουμε... «Κρίνουν, κατακρίνουν... κρίση.»
Στο ποίημα «Ταμπλέτα» έχει βάλει τη λέξη κόσμος σε κάθε στίχο ακυρώνοντας όλες τις αισθήσεις μέσα από μια εικονική πραγματικότητα. Κόσμος χωρίς χάδι, κόσμος χωρίς βλέμμα, κόσμος χωρίς γλώσσα, κόσμος χωρίς γέλιο και κλάμα. Κόσμος μέσα σε ταμπλέτα.»
   Άλλοτε σε στροφές κι άλλοτε σε ενιαία ροή, οι στίχοι συνομιλούν με την καθημερινότητα, σκιαγραφούν το επίκαιρο και τολμούν να εκφράσουν νοσταλγία, ελπίδα και όνειρα, όχι γενικευμένα και αφηρημένα, αλλά συχνά με σαφήνεια, όπως τα ποιήματα που αναφέρονται στον πόνο των ανθρώπων από τη γενοκτονία των Ποντίων μέχρι την τραγωδία που εκτυλίσσεται έως σήμερα στην Παλαιστίνη, και φυσικά τα Τέμπη. Γιατί η τέχνη οφείλει να παίρνει θέση και να προστατεύει τον άνθρωπο, γεγονός που ορίζει το συγγραφικό χαρακτήρα του δημιουργού.