21 ΜΑΡΤΙΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ

Για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης δημοσιεύουμε το ποίημα της Ρένας Αθανασοπούλου «Μήνυμα στο Άπειρο» που διακρίθηκε στο φετινό διαγωνισμό της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος. Παραθέτουμε επίσης το βιντεάκι από την απονομή της βράβευσης, όπου η Ρένα απήγγειλε η ίδια το ποίημά της.

«Η Ποίηση είναι μέρος της καθημερινότητάς μας, εντάσσεται στον τρόπο ζωής μας, είναι το μαγικό ραβδάκι που οδηγεί τα όνειρά μας!»                                                                     Ρένα

                 ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΟ ΑΠΕΙΡΟ

Εγκλωβισμένος στον δωμάτιο κόσμο μου
στο ασφαλές κρησφύγετο μου,
στο αδιέξοδο τέλμα μου … σε ψάχνω.
Ενώνω παλιά ξεσκισμένα βιβλία,
παιδικές ζωγραφιές, όνειρα κι ελπίδα,
για να συνθέσω το δρόμο μου προς εσένα.
Ανοίγω το παράθυρο κάθε βράδυ
και σε αναζητώ σε κάθε αστέρι που λάμπει,
κάπου εκεί θα ’σαι και θα μου χαμογελάς …
Δεν περνά ο καιρός χωρίς εσένα,
τα παιχνίδια με τη σκέψη μου δεν μου αρκούνε πια.
Μια μηχανή  για όνειρα τόλμησα να φτιάξω,
με σήματα στο άπειρο ένα φίλο για να ψάξω.
Λόγο να βλέπω χρώματα στο σκοτεινό δωμάτιο,
λόγο να σου χαμογελώ, Θεέ μου, κάθε πρωινό,
λόγο, ζωή μου, πιο όμορφη επιτέλους να σ’ αδράξω.
Μετρούσα τις ακτίνες του ήλιου τη μέρα,
μετρούσα τα άστρα που έλαμπαν,
τα άστρα που έπεφταν τη νύχτα
και η μηχανή έβγαλε το φως της ύπαρξης
που δέχτηκε το συμπαντικό μου κάλεσμα.
Τότε  τα πράγματα άλλαξαν  …
Σε άκουσα ανήσυχος τη σκάλα ν’ ανεβαίνεις,
για να με προλάβεις.
Μα πού να πάω φίλε μου;
Εσύ γεμίζεις  τώρα  τη ζωή μου
και δεν  χρειάζεται να καλώ απελπισμένα
τους γαλαξίες να δεχτούν τη μοναξιά μου.
Μόλις βρήκα ένα φίλο, δώσε μου τα χέρια
δεν έχω ανάγκη να σε ψάχνω πια μακριά στ’ αστέρια!